Kasada duran ama defterde görünmeyen döviz. Şirket adına alınmış ama kayda girmemiş altın. Yurt dışındaki bir hesapta bekleyen menkul kıymet. Pek çok işletmenin bilançosu ile gerçeği arasında bu tür farklar vardır ve bu farklar bir gün mutlaka bir inceleme masasına düşer.

7582 sayılı Kanun bu farkı kapatmak için yeni bir kapı açtı. Kanun 4 Haziran 2026 tarihli ve 33270 sayılı Resmî Gazete'de yayımlandı; uygulama usulleri ise 4 Temmuz 2026 tarihli ve 33300 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Bazı Varlıkların Ekonomiye Kazandırılması Hakkında Genel Tebliğ (Seri No: 1) ile netleşti. Bu yazıda düzenlemenin sayısal çerçevesini, muhasebe tarafındaki karşılığını ve çoğu şirketin gözden kaçırdığı iki yıllık kısıtı ele alıyoruz.

Varlık barışı 2026 tam olarak ne getiriyor?

Düzenleme, Kurumlar Vergisi Kanunu'na eklenen geçici 19. madde ile hem yurt dışındaki hem de Türkiye'de bulunup kanuni defter kayıtlarında yer almayan para, altın, döviz, menkul kıymet ve diğer sermaye piyasası araçlarının bildirilmesine imkân veriyor.

Şartlara uyulması hâlinde bildirilen varlıklar nedeniyle vergi incelemesi ve vergi tarhiyatı yapılmıyor. Bu koruma, düzenlemenin asıl cazibesi. Ancak koruma otomatik değil: bildirim, ödeme, transfer ve taahhüt şartlarının tamamının yerine getirilmesine bağlı.

Bildirim için son tarih 31 Temmuz 2027. Cumhurbaşkanı bu süreyi altışar aylık dönemler hâlinde iki kez uzatma yetkisine sahip, yani süre bugünkü hâliyle bir yıl daha uzayabilir. Uzatma bir varsayım değil, bir yetkidir — planınızı 31 Temmuz 2027 tarihine göre kurmakta fayda var.

Vergi oranı gerçekten sıfır olabilir mi?

Evet, ama bedelsiz değil. Temel oran %5. Bildirilen varlığın vadeli mevduat, devlet iç borçlanma senedi, kira sertifikası veya girişim sermayesi yatırım fonu gibi araçlarda belirli süre tutulacağının taahhüt edilmesi hâlinde oran kademeli olarak düşüyor:

Taahhüt edilen tutma süresi	Vergi oranı
Taahhüt yok (temel oran)	%5
1 yıl	%4
2 yıl	%3
3 yıl	%2
4 yıl	%1
5 yıl ve üzeri	%0

Kritik bir zamanlama detayı: bu oranlar 31 Aralık 2026 tarihine kadar yapılan bildirimler için geçerli. 1 Ocak 2027'den itibaren yapılan bildirimlerde oranlara yarım puan ekleniyor; örneğin bir yıllık taahhütte oran %4 yerine %4,5 oluyor. Yani aynı varlık, aynı taahhütle, altı ay sonra bildirildiğinde daha pahalıya mal oluyor.

Sıfır oran ise beş yıllık bir likidite taahhüdü demek. Nakit ihtiyacı öngörülebilir olmayan bir işletme için %0 oran, kâğıt üzerinde kazanç gibi görünüp fiiliyatta bir bağlılık maliyetine dönüşebilir. Kararı vergi oranına değil, nakit akışı planınıza bakarak verin.

Bildirim ve ödeme nasıl işliyor?

Süreç vergi dairesinden değil, bankadan yürüyor:

Varlık, banka veya aracı kuruma bildirilir. Türkiye'de bulunan kayıt dışı varlıkların bildirim tarihi itibarıyla banka ya da aracı kuruma yatırılmak suretiyle tevsik edilmesi zorunludur.
Banka veya aracı kurum, varlığın değeri üzerinden hesaplanan vergiyi peşin tahsil eder.
Tahsil edilen vergi, bildirimi izleyen ayın 15. günü akşamına kadar vergi dairesine beyan edilip ödenir.
Yurt dışındaki varlıklar için ek bir şart vardır: bildirim tarihinden itibaren iki ay içinde Türkiye'deki hesaplara transfer edilmesi ya da fiziki olarak getirilip bu hesaplara yatırılması gerekir.

Bu iki aylık transfer penceresi, uygulamada en sık kaçırılan şart. Bildirimi yapıp transferi geciktiren mükellef, ödediği vergiyi ödemiş olur ama inceleme korumasını kaybeder.

Deftere nasıl kaydedilir? Özel fon hesabı neden önemli?

Bilanço esasına göre defter tutan mükellefler, bildirdikleri varlıkları kanuni defterlerine kaydeder ve pasifte özel bir fon hesabı açar. Bu fon hesabı için iki katı kural geçerli:

Bildirim tarihinden itibaren iki yıl geçmedikçe işletmeden çekilemez.
Sermayeye ilave dışında başka bir amaçla kullanılamaz.

Buradaki iki yıl, taahhüt ettiğiniz tutma süresinden ayrı bir kısıttır ve ikisini karıştırmayın. Beş yıllık taahhütle %0 oranından yararlanan bir şirketin fon hesabı üzerindeki çekilme yasağı yine iki yıldır; ancak taahhüde aykırı davranırsa indirimli orandan yararlanma hakkını kaybeder.

Muhasebe tarafında bu, tek bir yevmiye kaydı değil, iki yıl boyunca izlenmesi gereken bir bakiyedir. Fon hesabının açılış tarihi, tutarı ve iki yıllık sürenin dolacağı tarih; ilgili taahhütname ve banka dekontuyla birlikte tek yerde durmalı. Muhasebe modülü üzerinde bu fonu ayrı bir hesap kodunda izlemek, dönem sonlarında "bu bakiye neydi" sorusunu ortadan kaldırır. Taahhüt evrakı ve dekontları kayda iliştirmek için doküman yönetimi, sürenin dolacağı tarihi hatırlatmak için ise uyum modülü doğal yerlerdir.

Fonu dağıtırsam ne olur? Gözden kaçan risk burada

Burada dikkatli olmak gerekiyor. Önceki dönem varlık barışı tebliğlerinde, fonun ortaklara dağıtılması hâlinde kâr dağıtımına bağlı stopaj yapılmayacağı ve ortaklar nezdinde vergilendirme olmayacağı açıkça belirtiliyordu. 7417 ve 7582 sayılı Kanunlara ilişkin tebliğlerde bu açık istisna hükmüne yer verilmedi.

Uygulamacılar bu "tebliğ suskunluğunu" idarenin zımni bir yaklaşım değişikliği olarak yorumluyor. Somut risk şu: fonun ortaklara dağıtımı genel hükümlere göre kâr dağıtımı sayılıp stopaja tabi tutulabilir; ortaklar nezdinde de gelir vergisi tarhiyatı gündeme gelebilir. Bu, kesinleşmiş bir uygulama değil, açık bir tartışma alanıdır.

Pratik sonuç: varlık barışından yararlanma kararı ile fonu dağıtma kararı aynı karar değildir. İlkini bugün verip ikincisini iki yıl sonra, güncel idari görüş ve yargı kararlarıyla birlikte yeniden değerlendirin. Fonu sermayeye ilave etmek, kanun metninin açıkça izin verdiği tek kullanım olduğu için görece güvenli tarafta durur.

Hangi işletme için mantıklı, hangisi için değil?

Varlık barışı bir vergi avantajı değil, bir risk kapatma aracıdır. Şu durumlarda değerlendirmeye değer:

Bilanço ile fiili varlıklar arasında yıllardır kapanmayan bir fark taşıyorsanız.
Yurt dışında, kaynağı belgelenebilir ama Türkiye'ye getirilmemiş varlıklarınız varsa.
Kredi başvurusu, ortak alımı veya bir devir süreci öncesinde bilançonuzun denetime dayanmasını istiyorsanız.

Buna karşılık, bildirdiğiniz tutarın en az iki yıl işletmede kalacağını ve indirimli orandan yararlanacaksanız taahhüt süresi boyunca ilgili araçta bağlı kalacağını unutmayın. Nakit döngüsü kısa ve dar olan bir işletme için bu bağlılık, %5'lik verginin kendisinden daha maliyetli olabilir. Kararı vermeden önce finans modülü üzerinde iki yıllık nakit akışı projeksiyonunuzu çıkarın; sayılar kararı sizin yerinize verecektir.

Özet

7582 sayılı Kanun (Resmî Gazete, 4 Haziran 2026, Sayı: 33270) ve 4 Temmuz 2026 tarihli Seri No: 1 Genel Tebliğ ile yürürlüğe giren varlık barışında bildirim son tarihi 31 Temmuz 2027'dir. Temel vergi oranı %5; bildirilen varlığın belirli araçlarda tutulacağının taahhüt edilmesi hâlinde oran 1 yıl için %4'ten başlayıp 5 yıl için %0'a iner. Bu oranlar 31 Aralık 2026'ya kadar yapılan bildirimler için geçerlidir; 1 Ocak 2027'den sonraki bildirimlerde yarım puan eklenir. Yurt dışındaki varlıkların bildirimden itibaren iki ay içinde Türkiye'ye transferi zorunludur. Vergi, banka veya aracı kurumca peşin tahsil edilip bildirimi izleyen ayın 15. günü akşamına kadar vergi dairesine ödenir. Bilanço esasına göre defter tutanlar bildirilen varlığı pasifte özel fon hesabına alır; bu fon iki yıl işletmeden çekilemez ve sermayeye ilave dışında kullanılamaz. Şartların tamamına uyulması hâlinde bildirilen varlıklar için vergi incelemesi ve tarhiyat yapılmaz. Fonun ortaklara dağıtımında stopaj ve gelir vergisi riski ise yeni tebliğlerde açık istisna bulunmadığı için tartışmalıdır — dağıtım kararını mutlaka güncel görüşle birlikte alın.

Kaynaklar: 7582 sayılı Kanun (Resmî Gazete, 4 Haziran 2026, Sayı: 33270); Bazı Varlıkların Ekonomiye Kazandırılması Hakkında Genel Tebliğ (Seri No: 1) (Resmî Gazete, 4 Temmuz 2026, Sayı: 33300); Kurumlar Vergisi Kanunu geçici 19. madde. Bu yazı genel bilgilendirme amaçlıdır ve vergi danışmanlığı yerine geçmez. Oran, süre, taahhüt kapsamı ve fon dağıtımının vergisel sonuçları için mali müşavirinize teyit ettirin.